Dag 1 donderdag

Om twee uur de A2 op om in een uurtje naar Oisterwijk te rijden waar we een arrangement bij “landgoed de Rosep” hebben geboekt. In ieder geval rijdt het stukken beter door als op vrijdagmiddagen naar het zuiden om deze tijd, ook al strookt het verkeer her en der wat na de Martinus Nijhoff brug. Het weer is grijs en grauw met soms wat gespetter en doet de herfsttijd eer aan. We rijden dwars door Oisterwijk waar we ooit rond de kerstdagen in het Fletcher hotel een arrangement hebben genoten wat niet erg beviel. We herkennen weinig tot niets van het dorp wat we toen wel een aantal keren bezocht hebben. “de Rosep” wat genoemd is naar een beekje hier in de buurt bevindt zich nog een stuk verder buiten het dorp als het Fletcher indertijd en is voorzien van een groot parkeerterrein. Het complex zelf bestaat uit meerdere gebouwen allemaal op begane grond niveau, kan honderdveertig gasten herbergen horen we later van een meisje achter de receptie en ziet er wat saai uit in een soort jaren zeventig stijl met een forse vijver voor de deur. In de gang waar onze kamer aan grenst hangen opmerkelijk veel foto's van betaald voetbalelftallen die hier de afgelopen twintig tot dertig jaar te gast zijn geweest, alleen zien wij nergens een voetbalveld?

Bij binnenkomst worden we toch eerst dringend verzocht de som voor het verblijf van € 440,= te voldoen waarna we twee deurpassen voor kamer dertig en twee vouchers voor een welkomstdrankje krijgen. Ook mogen we indien gewenst gebruik maken van badjassen voor het Wellness gebeuren wat we niet willen. De kamer is ruim, erg donker, warm en heeft een saai uitzicht. De badkamer is op zich prettig alleen moet er gedoucht worden in het bad waar we nooit zo gelukkig van worden. Ik maak nog een korte wandeling over het terrein waar weinig aan is in de regen.

Rond vier uur de bar ingewandeld waar we de vouchers inwisselen voor een kop thee en een glas witte huiswijn wat een matige pinot grigio is. Later doet eega nog een warme chocolademelk met slagroom en ikzelf twee glazen Primitivo die stukken beter zijn en dan ook maar meteen € 9.= per glas moeten kosten, We zitten er een kleine anderhalf uur waarbij we eerst mogen genieten van een Deense of Zweedse dame die luidruchtig zit te bellen, later raken nog een stuk of vijf tafeltjes bezet. De bediening is in eerste instantie in handen van een oudere Indonesische dame waar je haast anorexia bij zou vermoeden gezien haar figuur, later volgt een meisje uit het Oostblok die in het Engels communiceert.

Terug op de kamer sluiten we een half uurtje de ogen, neem ik een douche die verder prima is en begin aan het boek “Verdwaald gezin” van Jan Siebelink. Een boek over de tragiek van een getrouwd stel met kind wat eigenlijk wel klaar met elkaar is en dat misschien zelfs al wel waren voor ze trouwden, maar voor de goegemeente toch maar bij elkaar blijven waarbij achterdocht en afgunst de boventoon voeren. Een en ander speelt in de periode kort na de tweede wereldoorlog en het heeft wel wat overeenkomsten met “de Avonden” van Gerard Reve. In ieder geval niet het beste boek van Siebelink wat mij betreft.

Om zeven uur naar het restaurant waar het vanavond niet druk is, de meeste mensen eten in de bar/bistro waar men een ander menu heeft. We krijgen tafel vier die rond is en waar we prettig om ons heen kunnen kijken. Bij dat om ons heen kijken blijkt er naast ons een wat ouder echtpaar te zitten waarvan de dame continu op haar telefoon zit te rotzooien en de man alleen maar voor zich uitkijkt, als ze twee zinnen met elkaar hebben gesproken tijdens het diner is het veel. De stoelen zitten prettig wel heb ik af en toe wat ruzie met de tafelpoten. We blijken bij het arrangement een menu van de chef te krijgen en niet van de kaart te mogen kiezen, dat menu ziet er prima uit en we gaan er graag voor als we de vraag van de bediening krijgen of we er mee uit de voeten kunnen. We vragen de wijnkaart die wel redelijk indrukwekkend is, daarnaast heeft men ook nog een aparte wijnkelder. De prijzen varieren van betaalbaar tot over de top en wij kiezen een betaalbare Auxerrois van Hoeven Neekum die zeer bevalt. Heel fruitig, een licht tinteltje en zelfs spannender als die van de Kleine Schorre, ook al zo’n ander fruitig Nederlands meesterwerk.

Het voorgerecht heet zalm met dille en bestaat uit gerookte zalm, zalmtartaar en zalmtataki. Op zich lekker maar beide laatsten hadden iets meer smaak mogen hebben. Hoofdgerecht is gebraden Parelhoen met seizoengroenten en een mosterdsaus waar we drie kwartier op moeten wachten wat we net wat te lang vinden. Het gerecht is verder prima. Het dessert volgt vrij snel en heet volgens de vlotte wat oudere dame in de bediening “Chocolate Heaven”. Dat vinden we iets te veel van het goede, maar de witte en bruine chocolademousse, brownie en Stracciatelli ijs smaken wel prima. We slaan de thee en koffie over en wandelen om kwart voor negen weer terug naar de kamer.

Ik ben moe moet nodig naar het toilet, lees nog wat in een stoel en lig er om 22:00 uur in en ben ook meteen weg ondanks dat ik de matras niet lekker vind liggen. Helaas word ik om 00:00 weer wakker en moet ik wederom naar de wc waarna ik de rest van de nacht slecht slaap door vooral de warmte, gesnurk van partner en een matras die niet lekker ligt. Als ik om kwart over zeven min of meer wel klaar ben met de nacht merk ik dat partner ook niet erg van het bed genoten heeft. Om kwart over acht maar eens aangekleed en wat opgefrist.

Dag 2 Vrijdag

De ontbijtzaal is groot en ongezellig met heel veel tafels kort op elkaar. Het is er behoorlijk druk en op zich heeft men heel veel in de aanbieding. De koffie bevalt wel maar we constateren dat we de bolletjes en croissants niet erg lekker vinden wat volgens eega komt omdat ze gisteren al afgebakken zijn. De gekookte eitjes zijn volgens haar ook niet vanochtend gekookt maar daar heb ik verder geen last van. Er is voldoende beleg, fruit en yoghurt en de pannenkoekjes die ik neem zijn ook niet verkeerd, alleen zijn de omeletjes die men ook heeft mij wat te zout. Opvallend veel oudere stellen aan het ontbijt en slechts één gezinnetje met een heel jong kind.

Bij het teruglopen naar de kamer “de Telegraaf” nog even mee genomen, die me wederom tegenvalt en ik na een paar minuten bladeren wel gezien heb. Dan nog maar even een wandeling in de Oisterwijkse bossen en vennen in droog en windstil weer waar voor vandaag eigenlijk 100% regen is aangegeven. Het ruikt en loopt lekker alleen kom ik geen ven tegen omdat ik niet al te lang wil wandelen omdat er vandaag verder ook nog wel wat voetenwerk gewenst is. Terug nog een tijdje gelezen voordat we rond kwart voor elf naar Tilburg rijden naar museum de Pont wat pas om elf uur open gaat.

Dat is een museum wat ontstaan is uit de nalatenschap van Jan de Pont, een zakenman en jurist die wilde dat moderne kunst na zijn dood gepromoot zou worden. Dat is uiteindelijk gebeurd door een wolspinnerij die leeg stond om te bouwen tot een museum. Men heeft een kleine parkeerplaats bij de entree waar € 5,= voor betaald moet worden en het pand zelf kent alleen een begane grond. De vaste kunstcollectie die er te zien is, is wel serieus modern en heeft als bekendste namen Marlene Dumas, Jan Andriesse, David Claerebout en Richard Serra. Alles is heel erg ruim opgezet en nergens is te lezen wat een object voorstelt of wat voor naam het zou hebben. Wij vinden het wat te modern en dat geld helemaal voor het tijdelijke levende kunstwerk van Timo Sehgal waarbij twee mensen achterwaarts naar elkaar toelopen en opeens Aaaah beginnen te zingen. Geen flauw idee waar we naar staan te kijken.

Wel vinden we het allebei een zeer geslaagd gebouw, de architect heeft het industriele concept in ere gelaten, er een licht gebouw van weten te maken en het museumcafé is heel leuk en licht opgezet met een open geveldeel naar buiten. Na de vaste collectie bekeken te hebben drinken we hier op ons gemak een kop thee en koffie. Als laatste brengen we een bezoek aan de tentoonstelling van Hamza Halloubi waar we nog minder van begrijpen, ook niet als we de introductie doorlezen die aangeeft dat het bij Hamza gaat over de onoplosbare dilemma’s over het leven en de kunst, die het lot van een Marokkaanse oppositieleider als uitgangspunt neemt. Die oppositieleider heeft namelijk niets met kunst te maken. Wel denken we uit de objecten te halen dat Hamza duidelijk probeert te maken dat het gesproken woord onderdrukt en beperkt kan worden wat wederom niets met het zogenaamde onoplosbare dilemma over leven en de kunst te maken heeft, maar wel alles met het monddood maken van een oppositieleider.

Na anderhalf uur staan we weer buiten en druppelt het wat, wat de rest van de middag ook zo zal blijven. We pakken de auto en zetten die midden in het centrum in de parkeergarage bij het Mercure hotel. Als we de auto uitstappen blijken er vlakbij een aantal zwerver achtige types in en rond een auto aan de Hertog-Jan te zitten, een mens wordt toch altijd weer verrast. Het centrum van Tilburg vinden we niet bijzonder, nauwelijks interessante gebouwen en veel nieuwbouw met onderin winkels en daarboven appartementen wat wel iets doet denken aan Le Havre. De vrouw zoekt zoals zo vaak naar een “Norah” maar die wordt niet gevonden. Heel veel spannende winkels komen we ook niet tegen of het moet een pop-up zijn die “Quatta” heet waar we binnenlopen en later nog een prima boekhandel waar nog wat aangeschaft wordt. Na een tijdje wordt het zoeken naar wat te eten wat we eerst bij “Zusje” denken te doen waar ze het over Bourgondisch lunchen hebben. Dat blijkt dus om een zoveel gangen lunch te gaan wat voor ons niet de bedoeling is. Dan maar bij Bakker Bart naar binnen maar die blijkt gek genoeg, voor een bakker, geen appeltaart te hebben zodat we uitkomen bij “de Katterug”. Een leuk druk ingericht en druk bevolkt zaakje waar we allebei een cola en een stuk appeltaart bestellen. Hierna besluiten we Tilburg te verlaten waar we het ook nog eens verbazend rustig vinden voor een vrijdagmiddag vergeleken met Utrecht.

Terug wordt het weer slechter en zijn we lang bezig om de stad uit te komen en om drie uur weer terug in het hotel waar ik eerst een klein uurtje probeer te slapen na de slechte nachtrust wat uiteraard niet lukt. Hierna wederom naar de bar vertrokken voor twee versnaperingen, waar we lang over wat familiaire aangelegenheden praten. In de bar is het wat stiller als gisteren en ook nu vertrekken we na anderhalf uur weer naar de kamer, waar een douche volgt en nog wat gelezen wordt.

Wederom tegen zeven uur naar het restaurant waar het in eerste instantie stiller lijkt als gisteren maar uiteindelijk een behoorlijk aantal tafels bezet raakt. We krijgen dezelfde tafels als gisteren, wisselen wel van stoel en het lijkt dat in het deel waar wij zitten de gasten met een arrangement hun eten krijgen en in het andere deel mensen a la carte eten. Vandaag vis op het menu wat we helemaal prima vinden en ik bestel een betaalbare Riesling van de niet onbekende Nik Weis uit de Moezel, ondanks dat men ook een kaartje ingelegd heeft met wijnen die opgeruimd moeten worden uit de wijnkelder. Je vraagt je af of dat toch ook geen verkooptruc is. De keuze is prima, wederom een hele fijne wijn. Vooraf krijgen we vogelpaté met kwartelei en rucola. Lekker, vooral door de compote die er bij wordt geserveerd. De vis is gebakken kabeljauw met saffraansaus, zeekraal en seizoensgroenten en bevalt ook prima. Het dessert bestaat uit gepocheerde peer, sabayon en vanille kaneelijs die wederom in de smaak valt. We zijn het er over eens dat een arrangement hier op zich goed bevalt. Lekker eten, betaalbaar, rustige omgeving, past wel bij onze leeftijd en leuk personeel. Mogelijk in de toekomst nog wel eens voor herhaling vatbaar.